Мен ешбір үйренбеспін қалаға

23 ақпан 2018 - Нургиза Кульджина

МЕН    ЕШБІР   ҮЙРЕНБЕСПІН   ҚАЛАҒА

 

Мен ешбір үйренбеспін қалаға,

Жаным мұнда, бірақ ойым далада.

Тағдыр айдап,қаңбақтай боп келгенмен,

Ауыл көркі сіңіп қалған санаға.

 

Ауылыма бар аңсарым ауып тұрады,

Қаланың тар көшесі жалықтырады.

Сейіл құрып серпіліп тауға щықсам,

Ағзамды құлан таза сауықтырар.

 

Аман саулық тілеймін өскен жұртқа,

Сәлемімді жолдаймын ұшқан құстан.

Ол сәлемім аздай болып көрініп,

Дұғай сәлем жолдаймын көшкен бұлттан.

 

Көз алдыма елестетем ауылымды,

Биік шыңды өркөкірек тауларымды.

Жусан исі аңқып шығар қырларында,

Бұлтты күні найзағайлы, жауынды.

 

Сағынышпен даламды көрсем деймін,

Ағайынға сәлемімді берсем деймін.

Аттан түсіп кіріп шықсам қара қосқа,

Әкем менен анам сонда жүргендейін.

 

Тілекқали  Сәлімбаев

Осыған ұқсас жазбалар:

Ұстаз ұйымдастырушыӨнегелі өмір белестері

ТарихМен және менің оқушыларым қалай өзгерді? (Эссе)

ҰстаздарғаМен – “Президенттің ұлымын”

ТарихПәлсафалық ойлар

- 994273

Пікірлер (0)

Пікір жазылған жоқ, алғашқы болыңыз!

Здесь нет никого ;-)

Блогтағы жазбалар